• Gemzen en downhillers
    20 aug '11
    • Dscn9811 Dscn9778 Dscn9803 Dscn9813 Dscn9828 Dscn9836 Dscn9839 Dscn9878

      Gemzen en downhillers

      De zon schijnt, de temperatuur is goed en de liften draaien. Een ideale dag om een route te rijden die al een lange tijd bovenaan m'n verlanglijstje staat. Startend vanuit ons basecamp in Samoëns hoop ik met gebruik van een aantal skiliften en via een paar mooie trails in Flaine te komen. Daar tref ik een paar bikevrienden, waarvan er maar één deze mythische afdaling al eens eerder gereden heeft. Stoked vertrek ik voor een mooie dag all-mountain enduro biken:

      Met de bike in de skilift

      Vanuit ons chalet daal ik af naar de telecabine van Samoëns, waar ik op vertoon van mn seizoenspas met de lift in 8 minuten op Samoëns 1600 afgezet wordt. Vanaf hier vertrekken een aantal mooie rode, zwarte en secret trails, maar die laat ik vandaag even voor wat ze zijn. Ik stel mn achtervering in en stap op de bike om een paar honderd meter verderop de stoeltjeslift te pakken, om te “klimmen” naar de centrale piek van het Grand Massif, de Tête de Saix op bijna 2200 meter hoogte. Na een kort moment van het mooie uitzicht te hebben genoten, daal ik eerst via een jeeptrack en vervolgens via een smalle singletrack af naar Lac de Vernant op 1700m. Bij dit druk beviste meertje start de enige klim van vandaag. Uit de wind en in de zon is het warm en de 2 liter vocht in de camelback komt hier dan ook goed van pas. Na ongeveer 200 hoogtemeters sta ik op de col van Flaine en hoewel het niet de eerste keer is dat ik hier sta, blijft het toch altijd biijzonder om deze vallei zonder haar witte sneeuwdeken aan te treffen. Via de (door locals aangelegde) downhill trail daal ik af naar het dorp. Ik ben vroeger als verwacht en m'n bikematen blijken nog niet gearriveerd. Ik besluit het er dan ook even van te nemen en op de tunes van Bob Marley zak ik langzaam weg in het Franse zomerzonnetje...

      Biken langs de lapiaz

      Na een half uur dromen over eindeloze singletracks wordt ik gewekt door het geluid van een startende gondel, dat bijna wordt overtrofen door rammelende downhillbikes, die de aankomst van m'n bikevrienden verraadt. Ook de lift van Flaine kunnen we op vertoon van onze goedkope seizoenspas onbeperkt gebruiken en nadat de bikes in de eerste gondel geplaatst worden, stappen we zelf in de volgende cabine. Een aantal bikers heb ik nog niet eerder ontmoet en blijken semi-pro riders uit Morzine te zijn, die ons zullen vergezellen voor de nodige foto en video exposure. Na een minuut of tien stappen we met veel oe's en a's uit, verbaast als iedereen is over het unieke lansdchap dat we hier boven aantreffen. De Grandes Platières is 's winters het hoogtepunt van het Grand Massif skigebied en populair dankzij het onovertroffen uitzicht op de mont Blanc. Zomers is dit uitzicht zo mogelijk nog indrukwekkender en snap je eigenlijk pas waarom deze berg ooit 'de witte berg gedoopt is. Buiten het uitzicht is ook het landschap ronduit uniek. Je staat hier namelijk op een voormalige zeebodem die in de tijd van de plaattectoniek als een fruitschil naar boven en buiten is gedrukt en nu hier op 2500 meter hoogte ligt. In deze kalksteen bodem heeft smelt- en regenwater chemische reacties veroorzaakt, die overal diepe erosiegaten hebben nagelaten. In de winter zijn deze 'lapiaz' grotendeels volgesneeuwd en hebben de meeste skiërs geen benul van de aanwezigheid van deze indrukwekkende spelonken. Zomers echter springen we met de bike op schouder over de gaten en kloven, om op een plek te komen waar we een paar mooie plaatjes kunnen schieten.

      Een flowy bike-trail

      Na dit aarderijkskundige intermezzo zijn we allemaal gretig om aan de beloofde afdaling te beginnen. Alleen gids Steve heeft deze route eerder gereden en we sporen hem dan ook aan om op z'n fiets te springen. Net als we vertrekken voegen zich nog een paar Franse bikers bij de groep en kan het avontuur beginnen. Na de eerste paar honderd meter over het puinsteen van de skipiste, buigt Steve opeens scherp naar rechts af om de alpineweides in te duiken; ca qu'est bien! Een singletrack kun je het nauwelijks noemen; het is meer een schapenpad, lekker platgestampt en dus prima rijdbaar. De route begint flowy en niet al te steil totdat we op een punt komen waar het pad af en toe onderbroken wordt door stukken kalksteen. Die zogenaamde 'lapiaz' blijken verraderlijk door de sleuven die precies in de rijrichting uitgesleten zijn; een natuurlijk tramrails zeg maar.... Hier komt het aan op zelfvertrouwen en gonst de MTB slogan 'speed is your friend' steeds door mn hoofd. Gelukkig zorgt de indrukwekkende entourage van eenzame bikers opgeslokt door het ontzagwekkende hooggebergte voor een soort euforische flow en de opgewekte adrenaline doet de rest. Uitwijken van de smalle singeltrack blijkt trouwens geen optie, want onder het hoge alpengras liggen listige steenbrokken verborgen als natuurlijke boobietraps. De enduro-pro's lijken geen enkele moeite te hebben met dit terein en dalen als gemzen de technische trails af. Over gemzen gesproken; we rijden hier in een geweldig natuurgebied waar volop gemzen en steenbokken voorkomen. Na een lange dalende traverse, overbruggen we een korte technische passage om aan de entree van de canyon uit te komen. Bij een natuurlijke bron houden we even pauze, vullen we de camelback bij en heeft Steve de tijd om z'n lekke band te wisselen.

      Gemzen en steenbokken

      We vervolgen onze tocht over een gravelpad dwars door de canyon die in de ijstijd gevormd moet zijn door een gletsjertong. Aan beide kanten worden we omringt door indrukwekkende wanden en gadegeslagen door gemzen en steenbokken, die door fluitende marmotten gewaarschuwd worden voor onze komst. Het is dan ook niet voor niks dat je in dit artikel weinig herkenningspunten treft. Om de rijk aanwezige fauna en de vele wandelaars te respecteren houden we deze route graag zou secret als dat ie nu is. Na een snelle run over kilometers gruis, duikt de singletrack het bos in. Ook de laatste kilometers zijn mooi, maar de pijn in de vingers en verzuurde armen en benen doen ons uitzien naar de finish. Aangekomen in het het eerste de beste dorpje crashen we op een terras, waar we moe maar voldaan terugkijken op een schitterende dag in de bergen en een waanzinnige afdaling over 1800 hoogtemeters en zo'n 16 kilomter. Dit is enduro all-mountainbiken!

      Bekijk hier het youtube filmpje van deze Enduro tour.

      Heb jij tijdens je bike-vakantie ook trails ontdekt die jij en de locals secret willen houden, maar waarvan je toch een tipje van de sluier wilt oplichten...?